Er is geen voorprogramma, dus de band betreedt meteen het podium. Het nummer Rebirth wordt ingezet en het hele publiek gaat los. Er wordt gedanst, gestagedived, gezongen en gesprongen. Iedereen heeft het naar zijn zin! Jammer toch, dat de band iets minder enthousiast lijkt te zijn. Alice Spooner (keyboard) staart met een verveelde blik voor zich uit en de gitaristen zijn amper van hun plaats te branden. Zanger James maakt ook niet bepaald een energieke indruk. Zelfs de aanwezigheid van een man gehuld in muizenpak, maakt het beeld op het podium niet spannender.

De band speelt twee nummers van debuutalbum ‘Music for an accelerated culture‘ en zanger James laat ons trots wat Nederlandse zinnen horen. Het nieuwe album ‘For The Masses’ is namelijk, zo vertelt de zanger, in ons kleine landje opgenomen! Het publiek wordt nog enthousiaster en begint luidkeels de leus “Bier en tieten” te schreeuwen. De band wacht ongemakkelijk tot het moment voorbij is en lijkt er niet veel van te begrijpen.

Als het publiek is uitgezongen begint de band weer te spelen, dit keer weer een nummer van het nieuwe album (M.A.D.), gevolgd door Declaration of War en Mic Check. Halverwege een van de nummers gooit zanger James een witte handoek in de lucht en schreeuwt met een brede grijns “HANDOEKEN!”. Het publiek gaat weer helemaal los. Er worden nog een paar nummers gespeeld, maar na een klein uurtje kondigt de band alweer zijn laatste nummer aan. Voor het eerst deze avond straalt er energie van het podium. Jammer dat het laatste nummer ook echt het laatste nummer blijkt te zijn. Geen encore voor de Melkweg vanavond. Aan het publiek heeft het zeker niet gelegen!

Nog lang na het concert staat de zaal helemaal vol. Het lijkt wel alsof men nog niet helemaal beseft dat het concert is afgelopen. Opvallend is wel dat er op de muziek van de dj net zo hard en enthousiast wordt gedanst als tijdens het concert. Het publiek maakt zijn eigen feestje wel.

Zoals we van de band gewend zijn, steken ze naast het maken van muziek veel energie in de show eromheen. Laserstralen, confetti, behaarde gitaren, bewegende wallpapers, lichtgevende jasjes en handbellen.. geen uitzonderlijke attributen bij een optreden van de mannen.

Om half 10 betreden de bandleden, allemaal gehuld in pak, het podium. Heel toepasselijk wordt het eerste nummer van het eerste album ingezet, een paar seconden later de confettimachine. Na twee nummers van het oude album en een kort praatje van zanger/gitarist Damian krijgen we nog enkele nieuwe nummers te horen. Dan komt de eerste verassing van de avond: Er wordt een grote tafel vol handbellenbellen op het podium gezet en onder begeleiding van de bellen wordt het nummer What To Do ingezet.

Zanger Damian houdt een korte zangcontest met het publiek (met bassist Tim Nordwind in de jury) en vervolgens wordt in samenzang met het publiek het nummer van de band’s nieuwste (hilarische) videoclip This Too Shall Pas gespeeld. Ook krijgen we een akoestische versie van het (nieuwe) nummer Last Leaf te horen.

Tijdens de encore, waar de nummers WTF?, Skyscrapers en Invincible elkaar opvolgen, wordt er weer met flink wat materieel uitgerukt. De confettimachine gaat weer aan en alle gitaren worden van een harig randje en gekleurde laserstralen voorzien. De avond wordt feestelijk afgesloten.

Ik wil daar verandering in brengen door hier elke maand een artiest te presenteren die naar mijn mening meer bekendheid verdient. Deze maand heb ik gekozen voor de band:

The Matches
The Matches is een Amerikaanse poppunkband uit Oakland, Californië. Hun muziek is te omschrijven als vrolijk, uniek, upbeat en een tikkeltje gestoord. De band bestaat uit zanger en gitarist Shawn Harris, drummer Math Whalen en gitaristen Jonathan Devoto en Dylan Rowe.

The Matches hebben in totaal vier studioalbums en drie singles uitgebracht. Hun eerste album E. Von Dahl Killed the Locals is het album met de meeste punkinvloeden, maar ook op dit album heeft de band al duidelijk een eigen sound. De punkinvloeden zijn ook te herkennen in de eerste videoclip van de band voor het nummer Chain Me Free.

In 2006 komt het viertal met opvolger Decomposer, tevens het meest beluisterde album van de band. Met het nieuwe album komen ook nieuwe videoclips zoals de clip voor het nummer What Katie Said waar zanger Shawn (die overigens verdacht veel weg heeft van Edward Scissorhands) een opvallende rol in vertolkt. De opvallende, vreemde muziekstijl wordt vanaf nu ook doorgevoerd in hun videoclips. De een nog raarder dan de ander.

In 2008 komt de band met hun voorlopig laatste album A Band In Hope met het nummer Wake The Sun dat in Amerika en Engeland een groot succes wordt. Het album is goed, maar toch is het schijfje is niet te vergelijken met voorganger Decomposer.

Sinds eind 2009 is de band uit elkaar, zodat de bandleden zich kunnen storten op enkele soloprojecten. Of de bandleden ooit nog bij elkaar komen is niet duidelijk. Wel gaven ze vlak na de bekendmaking van hun break-up nog een klein verzamelalbum uit, met enkele demo’s en zeldzame tracks. In 2006 was de band voor het laatst in Nederland (ze speelden toen in het voorprogramma van de punkrockband MXPX).

Vroeger zocht ik altijd eerst het voorprogramma even op, om te horen of het wat was, en om dan vervolgens te bepalen hoe laat ik van huis zou vertrekken. Maar sinds een geweldig optreden van The Temper Trap (in het voorprogramma van Silversun Pickups), heb ik besloten me voortaan gewoon te laten verassen. En verrast ben ik zeker!

Vanavond staat People in Planes, een jong bandje uit Wales, op het podium. Ik heb nog nooit van dit bandje gehoord, maar het overgrote deel van de zaal staat hard mee te zingen. Zanger Gareth heeft een prachtige krachtige stem (kippenvel!) en ook instrumentaal klinkt het allemaal heel goed.

Tegen de tijd dat ik ben opgewarmd, is de soundcheck al weer bijna voorbij en is het tijd voor de hoofdact: Biffy Clyro. Toen ik Biffy zo’n drie jaar geleden op Pukkelpop zag was ik zeer onder de indruk van hun live-performance en ik hoop dat – ondanks de slechte berichten van Muse-gangers – de band me ook deze keer weer positief weet te verassen. Gelukkig doen ze dat. Tijdens een bijna twee uur durende set geven de behaarde mannen alles wat ze hebben en een energiek optreden met een grote variatie aan nummers is het resultaat. Deze band doet het goed in de kleine zaal en weet het hele publiek mee te krijgen. Na afloop van het concert loop ik blij de sneeuw in. Het was weer een geslaagde avond!

Heb jij dat ook wel eens? Je staat naar een bandje te luisteren en ineens spelen ze een nummer dat je niet kent! Je probeert een paar lyrics te onthouden zodat je het nummer kunt opzoeken wanneer je thuis bent, maar tegen de tijd dat je achter je pc’tje zit, ben je ze al lang weer vergeten.

Niet getreurd, er is een oplossing! Op setlist.fm kunnen mensen namelijk setlists van concerten uploaden. Je typt de naam van de artiest die je zoekt in en met een beetje geluk heeft iemand de setlist van jouw concert erop gezet. Klik je op de setlist dan krijg je per song een linkje met een online versie van het nummer (youtube) en de lyrics van het nummer. Hardstikke handig dus!

Wil je voor het concert weten welke nummers er gespeeld gaan worden, dan geldt natuurlijk hetzelfde. Typ de naam van de artiest die je zoekt en bekijk de setlist van een ander concert binnen dezelfde tour, grote kans dat die hetzelfde is als die van het optreden waar jij heen gaat. Alvast veel luisterplezier!

Ik wil daar verandering in brengen door hier elke maand een artiest te presenteren die naar mijn mening meer bekendheid verdient. Deze maand heb ik gekozen voor de band:

The Midway State
The Midway State is een band uit Ontario, Canada en maakt muziek die een mengsel is van rock, piano en soulachtige zang. De band bestaat uit Nathan Ferarro (lead vocals en piano), Daenen Bramberger (drum), Mike Wise (gitaar) en Mike Kirsh (bas).

Het onstaan van de band is samen te vatten in één simpele tekening. In 2007 brengt de band voor het eerst werk op CD uit, namenlijk een EP getiteld Met A Man On Top Of The Hill (tevens de naam van het eerste nummer op het schijfje). Een van de nummers van deze EP is in datzelfde jaar te horen in een van de laatste afleveringen van de populaire dramaserie The OC. Ook maakt de band een muziekvideo voor het nummer Change For You.

In 2008 komen de Canadese rockers met een (eerste) album genaamd Holes, op dit album staan zowel nieuwe nummers als nummers van de EP. Het album is een groot succes en de band tourt door Canada en de VS als supportact van grote artiesten als Avril Lavigne, Shiney Toy Guns, Evanescence en Lifehouse. Ook maakt de band een nieuwe muziekvideo voor het nummer Never Again. In 2009 winnen ze 2 Awards bij een awardshow van de Canadese muziekzender “Much Music”, één voor de titel “Favourite New Artist” en één “Best Independent Video Award” voor de video Never Again.

Twee jaar geleden stond The Midway State in de kleine zaal in Paradiso en ik had het geluk om daar bij te mogen zijn. Live is deze band een echte aanrader. Nathan weet iedereen te betoveren met zijn prachtige zang en imponerende haardos en ook instrumentaal is de band verassend goed. Ik raad iedereen aan om het album te downloaden en als je de kans krijgt een optreden van deze band te bezoeken. You won’t regret it!

Volgens het onderzoek geeft 1 op de 10 ondervraagden toe muziek van het internet te halen zonder daarvoor te betalen. Maar, de ‘piraten’ geven gemiddeld 85 euro per jaar uit aan muziek, tegen 48 euro voor mensen die niet illegaal downloaden.

“Juist mensen die muziek via internet uitwisselen zijn er sterk in geinteresseerd,” zegt Mark Mulligan van onderzoekbureau Forrester “ze gebruiken het internet om nieuwe muziek te ontdekken”.

In Groot-Britannië is het downloaden van auteursrechtelijk beschermd materiaal illegaal. In Nederland is het downloaden van auteursrechtelijk beschermde films en muziek niet verboden. Op het delen ervan staat echter wel een verbod.

Bron: The Independer

Je kent het wel, op je kamer en onder de douche ga je helemaal los op dat Backstreet Boys album, maar als iemand vervolgens de CD uit je CD-speler vist, heb ineens “geééén idee hoe hij daarin komt”. Iedereen heeft er wel een paar; guilty pleasures. Dingen die je stiekem best leuk vindt, maar waarvan je liever hebt dat niemand het weet. Op het gebied van muziek heb ik er zelf heel wat. Vandaag zet ik de er 5 op een rijtje:

1. ABBA
Een oude Zweedse popband die onder andere bekend staat om zijn foute 70′s glitterpakjes en aanstekelijke songteksten. Misschien was deze band vroeger “cool”, maar wie nu nog betrapt wordt op het zingen van “Dancing Queen” wordt vaak vreemd aangekeken (behalve dan door de ABBA-generatie). Dat ik zelf vrijwel alle nummers van Mamma Mia de musical uit m’n hoofd ken, is dan ook niet iets waar ik echt trots op ben.
2. Metro Station
De bandleden zien eruit alsof ze uit een horrorfilm komen, live zijn ze niet om aan te horen en de band dankt zijn bekendheid aan tienersterretje Miley Cyrus. Genoeg redenen dus, om niet met deze band geassocieerd te willen worden. Toch kan ik de aanstekelijke, vrolijke nummers van deze foute electropopband niet uit m’n hoofd krijgen.
3. The All-American Rejects
Gladde nummers, simpele teksten en irritant aanstekelijke deuntjes. Erg toegankelijke muziek dus, vandaar ook dat de gemiddelde leeftijd van de fanbase van deze band zo’n 14 jaar is. Toch kan ook ik vrijwel elk nummer meezingen.
4. The White Tie Affair
Deze band is een kruising tussen Good Charlotte en de Backstreet Boys. In hun clips dansen de mannen halfnaakt in een club en de teksten van de nummers zijn zo glad en seksistisch dat je je eigen kinderen er niet naar zou laten luisteren. Maar toch staan de albums standaard op repeat..
5. The Pink Spiders
Zegt de naam nog niet genoeg? Dan misschien dit plaatje. Toch komt er bij het horen van deze muziek, altijd een glimlach op mijn gezicht.

Ik wil nationaal en internationaal ‘onbekend talent’ een kans geven en zal vanaf nu dan ook elke maand een (nog) onbekende artiest presenteren op mijn blog. Vandaag heb ik gekozen voor de band:

Innerpartysystem

Innerpartysystem is een Amerikaanse electronic rock band (te vergelijken met bands als Blaqk Audio, Shiny Toy Guns en Playradioplay!). De band maakt vrolijke, dansbare electronicrock en staat bekend om zijn energieke live-optredens met spectaculaire lichtshows. Innerpartysystem bestaat uit Patrick Nissley (zang, programming), Jared Piccone (drum en backing vocals), Kris Barman (programming, gitaar, synthesizer, backing vocals) en Jesse Cronan (synthesizer, sampling, lichtplan en backing vocals).

In mei 2008 bracht de band zijn eerste single “Don’t Stop” uit en aan het einde van dat jaar kwamen de Amerikaanse rockers met een selftitled album. In dat zelfde jaar plaatste de band enkele remixversies van nummers van o.a. Ladyhawke, Radiohead, The Killers, Keane en Katy Perry op hun Myspace (sommige nummers zijn daar nog steeds te beluisteren). Begin 2009 bracht de band de nieuwe single “Heart Of Fire” uit en momenteel werken ze aan een nieuw album.

Via innerpartysystem.net kun je nu de IPS Wintermixtape 2009 downloaden; een album waar nummers van allerlei verschillende genres (van Jay-Z tot Slipknot) door elkaar gemixt zijn.

Wil je weten wat Google Music Search te bieden heeft? Bekijk dan onderstaande video met uitleg: